De Goede Herder
In een donker woud, waar de bomen dicht op elkaar stonden en de maan nauwelijks haar licht durfde te werpen, liep een man in een rood gewaad. Over zijn schouders droeg hij een lam, moe maar veilig, met zijn kop zachtjes rustend tegen de hals van de herder.
Zijn voetstappen waren stil, bijna heilig. Hij wist dat hij werd gevolgd. Tussen de schaduwen, verscholen tussen rotsen en bomen, bewogen de wolven. Hun ogen glommen fel in het schemerlicht, hun harten hongerig, hun intenties dreigend. Maar geen enkele wolf durfde dichterbij te komen.
Want deze man – deze herder – was geen gewone reiziger. Hij was de Goede Herder.
Zijn naam was Jezus.
Hij kende elk van zijn schapen bij naam. Hij wist wanneer ze huilden, wanneer ze afdwaalden, wanneer ze moe waren en wanneer ze bescherming nodig hadden. En zoals nu, wanneer één van hen verdwaald was geraakt, had Hij haar opgezocht – haar gevonden – en op Zijn schouders gedragen.
De wolven, symbool van het kwaad, van angst, van leugens en verleiding, loerden. Ze wachtten op een zwak moment. Maar de Herder stond tussen hen in en het lam.
Hij had geen wapen nodig. Zijn aanwezigheid, Zijn liefde, Zijn vastberadenheid, waren genoeg. De schapen waren veilig zolang ze bij Hem waren. En zelfs als één afdwaalde, zou Hij haar zoeken – dag en nacht – totdat ze weer veilig was in Zijn armen.
De Herder liep verder, dieper het woud in, met vaste tred. De duisternis kon Hem niet deren. De wolven konden Hem niet weerhouden. Want Hij was gekomen om te redden, te beschermen, en Zijn leven te geven voor Zijn schapen.
Beoordelingen
Er zijn nog geen beoordelingen.